Alleen maar kringloopmeubels!

Het inrichtingsproces van een huis voor de verkoop is altijd een aangename bezigheid. Het huis kan zo sneller en voor een betere prijs worden verkocht. Wat minder aangenaam wordt het, als de eigenaar op je vingers komt kijken.

"Je gebruikt alleen maar kringloopmeubels, ik dacht dat je het huis met nieuwe meubels zou inrichten maar dat is helemaal niet zo." Oeps, een van de eigenaren van de woning die ik aan het inrichten ben voor de verkoop, staat ineens op de overloop, terwijl we in een slaapkamer een nieuwe Ikea-kast aan het monteren zijn.

Mijn assistente begint ons direct moedig te verdedigen door te vertellen dat alleen de bank van Jan des Bouvrie in de woonkamer al een paar duizend euro waard is (ietsje overdreven), maar dat wordt water naar de zee dragen vrees ik, dus moet ik het over een andere boeg gooien.

“Leuk dat jullie komen kijken”, antwoord ik. “Het komt wel goed, het is een beetje lastig om al tijdens het inrichtingsproces te zien hoe alles gaat worden. Vergelijk het met een schilderij in wording. Het is moeilijk te beoordelen of het portret dat de kunstenaar maakt gaat lijken, als hij de kleuren nog aan het mengen is en alleen nog maar een ruwe opzet heeft geschetst.”

Het is mooi werk, het inrichten van huizen voor de verkoop. Samen met de makelaar bepaal je de beoogde doelgroep in het marktsegment, de woning zelf doet de rest. Hoe is de route door de woning het prettigst, waar is veel en waar te weinig licht. Hoe werk ik de nadelen weg en laat ik de vele pluspunten uitkomen.

Hoe kan ik die romantische keuken met crèmewitte paneeldeuren zo neutraal mogelijk laten aansluiten bij de rest van dit lichte, ruime, jaren-70 huis dat vraagt om een hele andere inrichting dan een romantische. Deze puzzel oplossen; dat is mijn werk en dat is mooi werk.

Daarvoor is een hele loods met meubels nodig, een goed concept-ontwerp en heel veel uren waarin je in de huid van de potentiële kopers kruipt maar tegelijkertijd ook in de woning zelf ronddwaalt en hard werkt om deze te leren kennen.

Straks, als de metamorfose compleet is valt alles op zijn plek, dan is het een smaakvolle, lichte, ruimte waarin je kunt ontspannen bij de open haard op de Kubusbank uit 1969 die vol ligt met gekke kussens. Maar waar ook plek is om een goed boek te lezen in een designklassieker van Marcel Breuer bij de schuifpui naar de tuin.

Of waar je samen een spelletje kunt doen bij de grote moderne tafel in het hart van de woonruimte. Dan zullen de zelfontworpen felgekleurde plaid en de bijpassende schilderijen zorgen voor kleur en vrolijkheid in de kamer en dan zal de romantische open keuken niet meer 'fout' zijn doordat daar de ronde palissanderhouten eettafel met crèmewitte Thonetstoelen uit de jaren dertig een verbluffend mooie brug slaan naar de rest van de inrichting. Ja, je visualiseert heel wat af als interieurstyliste als je zo’n week in een huis aan het werk bent.

Het is bijna af. Nu maar hopen dat ook dit keer het plaatje weer klopt. Dat er meer kijkers komen dan gemiddeld en dat er sneller en voor een betere prijs kan worden verkocht, want op het moment dat de eigenaren zich uiterst kritisch melden midden in het inrichtingsproces wankel je toch wel even een beetje….

José Schildkamp, interieurontwerper & verkoopstyliste voor Mennes makelaar