Niet welkom

Regelmatig krijg ik telefoontjes van samenwerkende makelaars met het verzoek om eens bij een consument langs te gaan om diens woningen met wat praktische stijltips aantrekkelijker te maken. Soms kost het wel enige moeite om ook de betreffende consument daarvan te overtuigen.

Zo kwam ik eens op bezoek bij een dame die woonde in een villawijk in het zuiden van de stad. Om 13.00 uur hadden we bij haar huis afgesproken. Niet dat ze haar huis anders wilde inrichten, nee, advies ter bevordering van de verkoop. 'Een verkoopklaar adviesgesprek' heet dat in het vakjargon van de 'samenwerkende makelaar', die met haar het verkoopproces had doorgesproken.

Toen ik de hoek naar haar huis om kwam lopen, stond ze in pyjamabroek, T-shirt en op sloffen aan een plantje te plukken bij de deuropening. Een oudere vrouw met ongekamde haren en een knorrige gezichtsuitdrukking. Voorzichtig refereerde ik aan onze afspraak. Die klopte gelukkig en ik mocht doorlopen naar binnen. Binnenkomen is voor mij altijd 'verwachtingsvol', hoe zien de ruimtes eruit, is het vol of leeg, welke sfeer hangt er in de woning en hoe persoonlijk is de bewoner geweest bij het inrichten. Ik stel me zo voor dat veel mensen dit verwachtingsvolle moment herkennen wanneer ze een huis willen kopen en over de drempel stappen van zo’n woning.

Een groot voordeel in mijn vak is dat ik overal onbeschaamd mag rondkijken, mits ik het doel van mijn bezoek benoem: de woning beter presenteren. Toen ik rondkeek, proefde ik het meteen. In deze woning woonde geen norse vrouw maar een vriendelijk mens dat van sfeer hield. Het was gezellig, een beetje rommelig maar smaakvol ingericht. Prachtige waardevolle antieke stukken, in de loop van de jaren aangevuld met moderne klassiekers. In de volle woonkamer hing veel kunst en er stonden overal sfeervolle accessoires. Tezamen gaven ze de woonvertrekken een weliswaar slordig en vol aanzien, maar ook een warm en informeel karakter. Rondom haar fauteuil was alles volgebouwd op bijzettafeltjes: boeken, kranten van weken, telefoon, tissues en dergelijke. Op de salontafel stond een halfvol glas bier op een viltje.

De weerstand om mij te ontvangen was groot. Ik voelde me niet erg welkom, temeer daar de vrouw direct aangaf eigenlijk geen advies nodig te hebben. "Mijn huis is toch gezellig of vindt u soms van niet."

Allereerst moest ik hier iets anders doen dan het advies geven dat ik vooraf in gedachten had. Vaak tref ik weerstand aan bij mensen die eigenlijk niet willen verhuizen, maar gedwongen zijn om dit te doen. Erover praten, laten vertellen, benoemen dat afscheid nemen een logische fase in zo’n proces is, helpt meestal. Ze wilde absoluut niet uit haar eigen sfeertje vertrekken.

Daarom had ze zich uit protest niet aangekleed en van de zenuwen over mijn komst een biertje ingeschonken, zo biechtte ze me op. Onvrijwillig naar een verzorgingstehuis. Dat valt niet mee, maar het gesprek nam een positieve wending. Een uur later waren we samen aan het opruimen. Haar sfeer bleef in tact, alleen de rommel en overdaad niet. Uiteindelijk was ze blij met de aandacht voor haarzelf en voor de inrichting. Soms duurt een verkoopklaar adviesgesprek langer dan gepland, maar als ik dan de mooie foto’s die de makelaar diezelfde week nog maakte, terugzie op funda, weet ik dat we het goed hebben gedaan. Die makelaar en ik.

José Schildkamp is verkoopstyliste bij Mennes Wonen