Ver en dichtbij
Ik stel me zo voor dat een kleine 10 000 jaar geleden onze prehistorische voorouders over de steppe van Afrika holde, op zoek naar de toenmalige variant op onze snelle hap: de Mac Antilope. Rijkdom werd in die tijd uitgedrukt in actieradius. Hoe groter je jachtgebied, hoe beter je het voor elkaar had.
Als mannetje was je populairder als je een hoge mobiliteitsstatus had. Dit verklaart de combinatie van testosteron en snelle auto’s in deze tijd. Ook al kun je amper de 100 halen op de snelweg, het idee van snel en ver in een te dure auto is in het onderbewuste erg relevant in de keuze van een levenspartner.
Op een gegeven moment bedacht een slimmerik, ik vermoed een vrouw, dat veel lopen en zoeken geen efficiënt gebruik van tijd en energie was. Dat het slimmer was om het voedsel, in de vorm van tarwe, koeien en geiten, in je achtertuin je houden. En zo ontstond de boerderij. Dat knusse van alles dichtbij, je eigen plekje hebben en je schaapjes op het droge is ook nog steeds aantrekkelijk als ik de marketing van dating sites volg.
En toen een paar boeren bij elkaar in de buurt gingen zitten, maakten ze afspraken over wie voortaan het brood bakte en de paarden van hoefijzers kon voorzien, want dat kun je goed afspreken als je bij elkaar in de buurt zit en voor je het weet heb je een grote stad als Amsterdam. Samen een plek delen is een belangrijke voorwaarde voor innovaties en economische groei. Ziedaar de geschiedenis van de mens in kort bestek.
Beide fenomenen: actieradius en clustering zijn nog steeds de centrale thema’s van deze tijd. De zin: “Vanmiddag ben ik voor zaken in London en hopelijk ben ik dan op tijd terug om met het gezin op vakantie naar Kenia te gaan” is vooral bedoeld indruk te maken; je bent een mens met bereik. En met onze verbinding met netwerken die de wereld omspannen, neemt de actieradius alleen maar toe. Ik heb vandaag al per email contact gehad over zaken in London, Seattle en Delfzijl.
Tegelijk is de plek die je samen met anderen hebt eigenlijk steeds belangrijker geworden. We willen de leuke restaurantjes om de hoek om onze zakenrelaties mee naar toe te nemen en ons kantoor gaat steeds meer over samen zijn en elkaar ontmoeten en is niet meer in eenzaamheid doorwerken achter een bureau. En thuiskomen, in een knus interieur, is net zo leuk als op reis gaan, vertellen de lifestyle goeroes ons. In een virtuele wereld wordt samen zijn steeds belangijker. De economische potentie van een land wordt bepaald door de vitaliteit en de aantrekkelijkheid van de clusters, oftewel steden. Die paradox, ver willen gaan en toch alles dicht bij hebben, omschrijft de dynamiek van het moderne leven.
Ik denk dat we aan een tijdperk komen waarin de fysieke actieradius minder belangrijk gaat worden. Dat wordt deels vervangen door onze internet en communicatiesystemen. Nog even en we kunnen ook 3D vergaderen. Reizen kost te veel energie en tijd en dat past niet in een wereld waar we duurzamer willen zijn. Waar u vroeger in gezelschap nog wel eens een sigaret opstak, doet u dat nu ook niet meer. Zo gaat u dadelijk ook minder makkelijk vertellen over uw verre reizen. Het is minder gepast. Ik doe nu ook steeds meer zaken per telefoon, met een beetje discipline bereik je even veel dan met een op locatie vergadering met twee uur jakkeren over de snelweg.
De plek dichtbij die wordt wel erg belangrijk. We investeren veel meer dan onze ouders in onze plek. Dan heb ik het niet alleen over die veel te grote hypotheek op uw woning, maar ook de tijd die in de inrichting en verzorging van onze leef- en werkplek gaat zitten. Investeren in je omgeving heeft de toekomst. die leasebak kan er binnenkort uit.
Rudy Stroink is verbonden aan het Utrechtse TCN dat met een portefeuille van 2 miljard euro een van de grootste projectontwikkelaars is van Nederland.