Over makelaars en autoverkopers

Waarom lijken makelaars soms op autoverkopers? Welke raakvlakken hebben die twee beroepen? Tweedehands-autoverkopers zijn erger, die bedoel ik niet. Daar ligt het er wel erg dik bovenop.

Te ruim of te krap zittende pakken van de 2-halen-1-betalen-0-keer-er-uit-zien-winkel, vet achterover geplakt haar en een bovengebit dat te groot is voor het hoofd waar het in zou moeten passen. Daardoor lijken tweedehands-autoverkopers vaak op happende hondjes.

"Ik zag dat u stond te kijken naar die rooie" , zegt hij happend – hap hap hap - terwijl hij sloffend dichterbij komt op z’n uitgelopen instappers, waarvan hij er ooit een kofferbak vol tegelijk heeft gekocht in Roemenië.

"En ik moet zeggen, u heb er kijk op. Das een prachtbakkie. Die is van een dominee geweest, die slecht ter been was. Hap hap hap. D’r zit maar 4300 kilometer op de teller. Toen is z’n nieuwe knie op slot geschoten en kon ie geen gas meer geven. Hap hap hap. Toen schijnt ie voor het eerst van z’n leven keihard gevloekt te hebben. En geef hem es ongelijk. Hahahap hap hap.”

Makelaars en eerstehands-autoverkopers pakken het subtieler aan. Meestal passen de pakken wel, meestal is het haar recent gewassen en meestal kunnen de gelaatstrekken er prima mee door. Nee, de overeenkomsten zitten dieper. Die zitten op gedragsniveau. Het zijn allebei verkopers, die het de klant zo graag naar de zin willen maken dat ze een sfeer van mysterie willen creëren rond iets dat ze zelf dag in dag uit staan te doen en waar ze zelf al lang een hekel aan hebben.

Als je bij een Daihatsu Cuore met geheimzinnig wegklappende ogen en een van bewondering overslaande stem  aan een klant durft te vertellen dat ie leverbaar is in vuurrood, hemelsblauw en grasgroen, dan moet je nu even bij mij in de tuin komen kijken naar de schijtkleur van het gras en de hemel die al drie weken loodgrijs is en dan durf je dat echt niet meer te zeggen.

Makelaars kennen deze truc ook. Toen ik ooit een etage aan de Da Costakade in Amsterdam aan het bezichtigen was, hobbelde de verkopende makelaar non stop een halve meter achter me aan. Heel onprettig. Alsof hij met een te kort elastiekje aan me vast zat. "Let u op de geiser van een bekend Duits merk. Functionerend! Ziet u de originele schuiframen? Functionerend!  Onthoud u de toiletgroep met stromend koud water? Functionerend!"

Op dat punt wilde ik al van vier hoog met een aanloop de gracht in springen, de makelaar in m’n val meesleurend, om samen tussen de fietswrakken te sterven. Z’n laatste woorden onder water zouden zijn:  "Ziet u de Gazelle? Even de roest eraf, twee bandjes erom en dan is ie weer…. functionerend!"

Waar hij me voor had moeten waarschuwen – dat de siergevel los tegen de rest van het pand aan zat zodat de verankering van de hijsbalk in het luchtledige hing – daar kwam hij helaas niet aan toe. Toen ik een paar jaar later de onderbuurman van twee hoog wilde helpen met het takelen van een gigantische linnenkast ben ik daadwerkelijk bijna met kast en siervoorgevel de gracht in gelazerd.

Makelaars en autoverkopers zouden het aan moeten durven om normaal te doen. Uitgaan van de kracht van het product. Een klein autootje blijft een klein autootje… wat voor kleur je er ook op smeert. En bij een te dure etage in Amsterdam weet iedereen dat er een paar verborgen gebreken zijn, dus die kun je als verkopend makelaar maar beter meteen noemen.

Eén makelaar in de jaren tachtig in Amsterdam had haar geheel eigen oplossing om mysterieus te zijn: Een lang zwarte leren jas tot op de grond en een priem. Als een vastgoed-dominatrix kwam ze binnen, onderwierp met haar stalen blik alle hoeken van een pand en terwijl ze rondliep als een meesteres in een martelkamer stak ze hier en daar haar priem in een kozijn of een steunbalk. Na een minuut of tien liep ze naar de voordeur, draaide zich nog even om, zei met een stem als een heimachine: 430 – en weg was ze. Onbetaalbaar. Zowel haar softpornografische verkoopact als het veel te dure appartement.

Harm Edens is tekstschrijver en tv-presentator.