Excentrieke architecten

Verbouwen is na samen op vakantie gaan relatie-tester nummer 1. Niets is beter om te kijken of je levenspartner echt bij je past dan hakken of breken in je vertrouwde woonomgeving – je veilige nest. Het is vergelijkbaar met complete make-overs.

U kent ze ongetwijfeld – die tv-programma’s waarin  een vrouw met een neus als een boemerang, de tanden van een fossiele hamerhaai en een kin als een Oostenrijkse springschans zes weken onder het mes gaat en als een supermodel terugkeert. De hele familie staat onder aan een trap te wachten en daar komt ze… “Wow wat is ze mooi geworden”, denkt iedereen. En … “Wow, wat ben ik ineens lelijk”, denkt haar man. Want ze waren niet voor niets een stel.

Als je daarna bij elkaar blijft… omdat je elkaar van binnen echt mooi vindt… en samen verder groeit – en desnoods zelf ook zes weken in de revisie gaat … dan heb je echt iets met elkaar te schaften. Dan deel je echt samen een leven. Maar voor veel stellen is die souplesse en diepgang niet weggelegd. De meeste nieuwe topmodels laten zich binnen de kortste keren uitwonen door de Audi-dealer, die hen vroeger altijd drie kwartier liet wachten omdat glimmende nieuwe auto’s en glimmende lelijke vrouwen nou eenmaal heel slecht samengaan.

Zo ver gaan servicebewustzijn en klantvriendelijkheid meestal niet. En daarna door hun baas, die na 11 jaar dienstverband op de vorige nieuwjaarsreceptie je naam nog was vergeten. En dan zijn ze de kluts kwijt en hun echtgenoot en zitten ze alleen op hun jaren-50-bovenwoning. Wat je noemt een COMPLETE make-over. Je huis verbouwen moet je ook alleen doen als je het allebei wilt.

Toen wij ooit onze wilde plannen waar wilden maken, kwam er een vrouwelijke architect van dik in de zestig binnen in een zwarte crèpe-de-chine design gewaad zo uit de collectie van een permanent blowende kunstacademiestudent, ze liep op Japanse muiltjes uit 1 stuk hout  – toen haar tijd al ver vooruit en nu nog steeds niet in de mode, en toen ze wegreed in haar rooie Panda die een Lancia bleek te zijn, zei mijn wederhelft: “Het valt ook niet mee om architect te zijn.” Dat uit de mond van een zachtaardig mens, die bijna nooit z’n medemensen bekritiseert.

In plaats van de te ver doorgestylde for-ever-young bejaarde af te bellen, lachten we er smakelijk om en zwaaiden we haar uit. En dat hebben we geweten. Waarschijnlijk door de verrot slecht zittende Japanse muiltjes en de daardoor ophopende latente agressie werden haar ontwerpen steeds extravaganter en duurder. Een eenvoudige uitbouw mondde uit in een glazen-stalen doos met volautomatische glazen garage-rolluik-wand over de gehele breedte waar ze in Centre Pompidou jaloers op zouden zijn geweest, compleet met een zaagtand-dak, dat bij de eerste tropische bui zou gaan lekken.

En dan heb ik het nog niet over de slaap-loft (we woonden toentertijd niet in New York maar in Haarlem), waarbij drie kamers en een badkamer tot 1 ruimte werden gemaakt met een betonnen zelf gegoten badkuip in het midden, zodat onze nachtrust, onze schimmelvrije kleding en onze overlevingskansen in geval van een uitglijpartij of seksueel experiment in één klap tot het verleden zouden behoren. Het kostte ons een smak geld om van haar af te komen.

Ik zou bijna haar naam hier heel groot willen typen met daar achter : IS GEK. Maar ja, waar drie verbouwen hebben drie schuld. En het mooie is: we zijn er als stel beter uitgekomen. En we houden sindsdien nog veel meer van excentrieke architecten, want we weten nu waar we op moeten letten. Zodra we het geluid horen van hout op steen of parket – dan gaan bij ons meteen de rolluiken naar beneden.