Een nymfomane hospita met een roodstaart kaketoe

Veel mensen denken dat ze een huis kunnen aan- of verkopen zonder hulp van een makelaar. Op de top van de huizengekte in de jaren 90 is me dat zelf ook een keer gelukt. Maar toen belden er wel drie of vier mensen per week aan om te vragen of ik al plannen had om op te krassen.

Op dat moment had ik een half ingestorte varkensschuur met overlopende giertank nog kunnen verkopen als rustiek monument met originele details en aanwezige infrastructuur voor een royaal zwembad. Maar in heel veel andere gevallen is het niet slim om het zelf te doen.

Dat we het toch soms proberen komt naar mijn idee omdat we ons hele leven al eenzaam ploeteren met de huisvesting. Toen ik ging studeren in Amsterdam, kreeg ik via de Woontelegraaf een kamer in de Bijlmer bij een nymfomane hospita  met een roodstaart kaketoe, die zichzelf van een pootketting wist te bevrijden en dan krijsende duikvluchten uitvoerde op mijn lapjeskat. De kaketoe welteverstaan.

Mijn arme poes had tot kort daarvoor in het rustige Noorderplantsoen in Groningen gewoond en beleefde ruim voor het vliegtuigongeluk al z’n eigen kleine Bijlmerramp. Maar de surrealistische horror van die situatie werd met gemak overtroffen door de slaapkamer-, badkamer-, veranda-, aanrecht-, tweezitsbank- en voordeurmathobby van de voluptueuze vrouw des huizes. Een stroom van mannen trok door de krappe driekamerflat en de amateur-etnoloog in mij merkte meteen dat ze allemaal hun roots hadden in aardedonker Afrika.

Wat ze er allemaal mee deed – behalve het systematisch afwerken van alle categorieën die je bij de Gamma ziet (bedenk zelf maar welke en hou vooral niet op bij schroeven en pluggen) – ik weet het niet, maar het liep altijd binnen de kortste keren uit op ruzie. Misschien had het iets te maken met haar bazige karakter en de behoefte om steeds nieuwe mannen uit te proberen. Ze palmde ze met zoveel charme en vleselijke overvloed in dat die jongens niet na 1 of 2 keer schaven en kitten alweer het paradijs wilden verlaten.

Als het uit de hand dreigde te lopen riep ze in heel erg niet geklede staat om hulp en moest ik in die kluwen van witte en zwarte ledematen springen. Ik had me verheugd op een relaxte verkenning van de gaycapitol of the world, maar ik groeide binnen enkele weken noodgedwongen uit tot de Batman van de suburbs. Eén meneer wilde echt niet vertrekken en klampte zich vast aan de standaard van de kakatoe. Gegil, gekrijs, gemiauw, gedoe – tot ik hem met moeite aan z’n hemd de woonkamer uit wist te trekken. Opluchting en wederkerende rust. Papagaai weer aan de ketting, poes aaien, andere poes weer netjes in een badjas. Alsof er niks was gebeurd.

Toen ik tien minuten later in het donker naar m’n kamer liep en nog even haar slaapkamer controleerde voor de zekerheid, zweefde er achter haar bed ineens een wit hemd omhoog. Ik schrok me kapot. M’n hart zakte een meter en klapte daarna in m’n keel. Alle emoties van de laatste weken bonkten door m’n lijf. Tot ik begreep dat in dat zwevende hemd de zwarte meneer van daarnet stond. Ik weet dat het niet kan, maar wat zou het fijn zijn geweest als op dat moment mijn makelaar naast me had gestaan en me had geadviseerd: “Harm, ik begrijp dat deze dynamische grootsteedse omgeving een enorme aantrekkingskracht op je uitoefent, maar misschien is het beter om nog heel even verder te zoeken naar geschikte woonruimte. Ik weet nog wel iets.”

En daarna had hij de donkere meneer alsof het een uitgezaagde kartonnen pop was onder z’n arm geslagen en buiten de deur gezet. Eigenlijk ken ik niet zonder een makelaar.

Harm Edens is tekstschrijver en tv-presentator.