Huis zonder ziel

Voor ik de komende maanden met u ga praten over de hypotheekrenteaftrek, architectuur waar ik van gruwel en het huren van woningen van topcriminelen - allemaal zaken waar ik me wel eens mee bezig heb gehouden - wil ik u eerst mijn meest desastreuze woonervaring tot nu toe vertellen. Dat u een beetje weet waar ik vandaan kom. Dat u begrijpt hoe ik er in zit.

In 2002 woonde ik in Haarlem in een gezellige vroeg twintigste-eeuwse onderwijzerswoning, die ik had gekocht voor een bedrag waar ik tien jaar eerder de halve straat voor had kunnen aanschaffen. Maar ach, een leven vol gereformeerde zuinigheid is geen leven, dus genieten maar. Omdat iedere makelaar u kan vertellen dat investeringen in een woning zich altijd terugverdienen (behalve dan de keuken en de jacuzzi en als er een recessie komt kan je pech hebben) besloten we om er nog wat extra geld tegenaan te smijten en te gaan verbouwen.

De architect die we hadden aangetrokken, wilde graag werken met volgens haar de beste aannemer van Noord-Holland. Z'n betovergrootvader had het Paleis op de Dam nog gebouwd of zo. Of de Afsluitdijk. Doet er ook niet toe. Hij was in elk geval heel goed, wat betekende dat er een wachtlijst was van een jaar, maar daar zouden we daarna dan een leven lang plezier van hebben.

Die woorden bleken van een hoog profetisch gehalte. Een jaar en enige dagen later kwam de aannemer langs toen ik net even niet thuis was. Mijn vriend heeft hem de hand geschud en een kort praatje gemaakt over hoe en wat en vooral wanneer. Wat er precies is gezegd, is niet helemaal duidelijke maar een dag later belde z'n vrouw op dat de klus helaas niet kon doorgaan, omdat haar man in z'n slaap was overleden. Niet eens van een steiger gevallen en traag vermalen in een betonmolen. Niet per ongeluk meegeasfalteerd of doormidden geheid. Nee, gewoon niet meer wakker geworden toen hij eindelijk aan de slag moest! De beste aannemer bleek toen het er op aan kwam de beste opstapper.

Wat zou dit een goed en passend punt zijn geweest om elkaar aan te kijken en te zeggen: "Het universum zendt ons een boodschap. We hebben geen verbouwing nodig. We zien er vanaf." Maar een dag later stond de ex-compagnon die al met de VUT was op de stoep. Een dikke, hijgende man met zoveel stof op z'n ondoorzichtige bril, dat ik stoflongen vermoedde. Hij ging het bedrijf redden van de ondergang.

Hoeveel signalen moet een universum sturen? Wij gingen stug door. Meneer Hijgstra schatte de verbouwing op negen weken. Ik riep nog royaal: "Gaat u stiekem maar uit van 18 weken dan kunt u 100 procent uitlopen voor er problemen ontstaan." Hij keek me aan als een schildpad in een zeeaquarium vol algen, maar mijn inschatting was nog aan de zuinige kant. In week 85 heb ik met een klauwhamer de laatste bouwvakker het huis uit gejaagd.

Een andere aannemer heeft het toen snel afgebouwd en het resultaat was prachtig. Behalve dan de zandstenen vloer in de keuken, die zo onregelmatig was gelegd dat ik twee keer met een grote ovenschaal bijna door de nieuwe openslaande deuren ging voordat ik ze had opengedaan.

Lang hebben we er niet gewoond. Wat we ook deden, het wilde maar niet klikken tussen ons en het huis. Bij elk hoekje hoorde een horrorverhaal, achter elke verbetering school afzien en leed. We besloten te verkopen, en uiteindelijk maakten we nog een mooie winst. Maar het voelde als smartengeld. Ook opvolgende bewoners hielden het er niet lang uit. De ziel van het huis was verjaagd door de geest van de eeuwigslapende aannemer en het angstaanjagende gehijg van z'n compagnon.

Harm Edens is televisiepresentator en tekstschrijver.