Verkiezingskoorts in Den Haag
In Den Haag heerst er verkiezingskoorts. Meestal gebeurt dat een keer in de vier jaar, maar na de discussie over wel of niet blijven in Uruzgan, kwam er vroegtijdig een einde aan het kabinet-Balkende IV. En dus is de strijd om de kiezer weer losgebarsten. En als er één thema is dat de harten van vele Nederlanders raakt, is het wel de woningmarkt. Het is tastbaar, het gaat om emoties, het raakt de portemonnee en iedereen heeft er wel een mening over.
Opvallend is dat er ná de verkiezingen veelal niet meer over wordt gesproken. Dat heeft meerdere redenen. Een ervan is dat discussies over beperking van de hypotheekrenteaftrek in essentie gaan over geloofwaardigheid van de overheid. Dat is nu net een van de belangrijkste criteria op basis waarvan kiezers op een bepaalde partij stemmen, of niet. En dat telt in Den Haag.
Stokpaardjes
Een andere reden is het eeuwige politieke gekibbel over inkomenspolitiek. Een ingreep op de woningmarkt gaat eigenlijk alleen maar over de spanning tussen de huur- en de koopsector. Links en rechts hebben ieder hun eigen stokpaardjes. De links van het midden georiënteerde politieke partijen eisen dat sociaal-zwakkeren hun recht houden op een huurtoeslag, omdat ze anders niet rond zouden kunnen komen.
Waarbij men vergeet te melden dat bijna 40 procent van de huishoudens in een huurprijsgereguleerde woning een inkomen geniet van meer dan 25.000 euro per jaar, wat in termen van sociale rechtvaardigheid te denken geeft. Omgekeerd beloven de midden- en rechtsgeoriënteerde partijen hun kiezers hun hypotheekrenteaftrek tot in de eeuwigheid. In polderend Nederland gebeurt er dan vervolgens niets meer.
Lef, daadkracht en visie
Hoewel de prijsval van de huizen tot stilstand is gekomen, is de structuur van de onderliggende woningmarkt ronduit slecht. Het echte probleem zit vooral in het stringente ruimtelijke ordeningsbeleid, grondpolitiek, te hoge overdrachtsbelasting, de betutteling van de huurprijzen, etc. Het zou de politieke partijen sieren als ze zich na de verkiezingen sterk maken voor de gezondmaking van deze markt.
Dat vereist lef, bestuurlijke daadkracht en natuurlijk visie. En politici gaan vooral over inkomenspolitiek en bezuinigingen of uitgeven, dus enige argwaan is op z’n plaats. Niets doen is geen optie en plat bezuinigen zonder de woningmarkt echt beter te maken evenmin, helderheid is dus hard nodig. Daar hebben de consument en de kiezer recht op.
Ger Hukker, Voorzitter NVM